Het is een favoriet onderwerp van mij. Ik vind oprecht dat lesgeven echt een vak apart is. Aan de ene kant dien je als instructeur vakbekwaam te zijn. Aan de ander kant dien je te beschikken over didactische vaardigheden. Didactiek is de wetenschap die zich bezighoudt met de manier waarop het beste onderwezen kan worden.
Alle super goede bedoelingen van jou daargelaten… Een ander iets aanleren is niet voor iedereen geschikt.

Wist je bijvoorbeeld dat jouw ego bijvoorbeeld totaal niet belangrijk is in relatie tot het leren van de ander?
Totaal niet belangrijk…. jouw ego is voor jou misschien wel belangrijk. Je voelt je namelijk nogal fijn als je ego gestreeld wordt. Maar voor degene die wat wil leren is jouw gestreelde ego absoluut niet belangrijk.

Je eigen ego zorgt ervoor dat jij de taak van een ‘stuntelende’ stalgenoot wel even snel oplost. Zo… jij tevreden.. de taak is gedaan (bijvoorbeeld voetje optillen en uitkrabben, paard afspuiten, paard… hoppa.. snel de trailer in)…. maar je stalgenoot heeft niets geleerd.

Van bewust onbekwaam naar bewust bekwaam.

Eigenlijk… je stalgenoot heeft helaas wel iets geleerd! Dat ze incompetenter is dan jij, een ander haar probleem oplost en misschien durft ze er ook niets over te zeggen tegenover jou. Misschien wel uit schaamte omdat ze zich realiseert dat ze niet zo daadkrachtig is als jouw ego.

Als jij van jezelf weet dat je je (snel) irriteert aan een ander, bijvoorbeeld omdat zij in jouw ogen te langzaam is, problemen met het paard alleen maar groter maakt, je iets 683 keer moet uitleggen…. En je daardoor geneigd bent om de boel ‘over te nemen’…. zorg er dan voor dat je je didactische vaardigheden op orde krijgt. Of verwijs je stalgenoot naar een professionele instructeur die juist het plezier haalt om een ander te laten ‘shinen’.

Dat scheelt jou ook nog eens een hoop stress!